Σύλλογος Αποφοίτων τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών

divider

Archive


Νέοι και νέον υπό διωγμόν!

/ 0 Comments

Μία από τις μεγαλύτερες πληγές της Ελλάδος, αν όχι η μεγαλύτερη, τυχαίνει τα τελευταία πέντε χρόνια με συνεχώς αυξητική τάση. Δεν είναι άλλη από τη μετανάστευση των νέων, τη φυγή των μορφωμένων, νέων, δυνατών, μυαλών από την Ελλάδα. Το μέγεθος του προβλήματος πιστεύω πως δεν έχει γίνει ευρέως αντιληπτό. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι στη συγκεκριμένη περίπτωση. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας της Endeavor Greece και αυτής του καθηγητή Λόη Λαμπριανίδη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, σχεδόν 200.000 νέοι κάτω των 35 ετών, έχουν εγκαταλείψει την Ελλάδα, ενώ οι προβλέψεις για το προσεχές μέλλον μόνο ευοίωνες δεν είναι. Εξ αυτών σχεδόν οι μισοί κατέχουν διδακτορικό τίτλο. Παράλληλα  η ανεργία στις νεαρές ηλικίες (≤ 25 ετών) έχει εκτοξευθεί σε ποσοστό άνω του 55%, το 46% δε όσων παραμένουν στη χώρα επιθυμούν ή σκοπεύουν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό.

Ιδού το ερώτημα που προκύπτει: Πώς θα ανασυνταχθεί μία χώρα, σε ποιούς θα στηριχθεί, όταν ένα μεγάλο ποσοστό των μορφωμένων, των ικανών να προσδώσουν προστιθέμενη αξία στην κοινωνία, της δημιουργικής μαγιάς στην οποία βασίζεται μια κοινωνία ώστε να οδεύσει προς τα εμπρός, αποχωρεί με ταχύτατους ρυθμούς; Πώς η χώρα θα αποκολληθεί από τις δέσμιες αγκυλώσεις του παρελθόντος, όταν αφενός αναγκάζει ένα μεγάλο μέρος των νέων να αναζητήσει την τύχη του στην αλλοδαπή και αφετέρου δυσχεραίνει καθημερινά τη ζωή όσων επέλεξαν να δώσουν τον αγώνα τους εντός των τειχών; Το λεγόμενο Brain drain, ελληνιστί εκροή ανθρώπινου κεφαλαίου και ταλέντου, είναι μία πραγματικότητα! Θα ήλπιζε κάποιος, να υπάρχει μια συντεταγμένη χάραξη πολιτικής, με στόχο τον επαναπατρισμό όσων το επιθυμούν, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να μεταφέρουν την όποια τεχνογνωσία και εμπειρία αποκτούν στο εξωτερικό. Αντί αυτού, το σάπιο κατεστημένο, οι βδέλλες που λυμαίνονται τη ζωή μας τόσα χρόνια, πολεμούν με κάθε δυνατό τρόπο όσους επιθυμούν να προσφέρουν κάτι διαφορετικό, ποιοτικό, πραγματικά ωφέλιμο για την κοινωνία. Με την αντίληψη του τσιφλικά, την αστείρευτη ιδιοτέλειά τους και την απύθμενη άρνηση για όποια αλλαγή στο status quo που έχουν επιβάλει, περιφρονούν, υπονομεύουν  και αυθαιρέτως εξοστρακίζουν ανθρώπους με αποδεδειγμένη αξία, ανθρώπους ήδη επιτυχημένους στο εξωτερικό.

Δυστυχώς δεν λοιδορούνται μόνο όσοι επιλέγουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα, αλλά και όλοι όσοι έλαβαν την απόφαση να δώσουν τη μάχη στα πάτρια εδάφη. Μάχη με ένα κράτος εχθρικό, κράτος βασανιστή, γνήσιο απόγονο του φύλακα του Προμηθέα, που συνεχώς  θέτει προσκόμματα σε οποιαδήποτε νέα προσπάθεια, ένα κράτος εμποτισμένο από την κορυφή έως τη βάση, με μία νοοτροπία εναντίωσης σε κάθε τι διαφορετικό, άξιο, δημιουργικό, στο καινόν.

Από τη γραφειοκρατία, η οποία σαδομαζοχιστικά δοκιμάζει το νευρικό σύστημα έκαστου σε υπερθετικό βαθμό, την παντελή αδιαφορία έως εχθρότητα του κρατικού υπαλλήλου σε σημείο εθισμού (πλην φωτεινών εξαιρέσεων) προς τους «άγνωστους» πολίτες και των αναγκών τους,  έως τον «αυθέντη» προϊστάμενο των  ιδιωτικών εταιρειών, εμφορούμενο συμπλεγματικών καταβολών και τραυματικών εμπειριών από την επίπονη άσκηση στη δουλοπρέπεια,  έχουν μετατρέψει στρατιές νέων σε σύγχρονους δούλους,  πειθήνια, άβουλα όντα, λειψά δημιουργικού οράματος. Όλοι αυτοί συγκροτούν τη λαμογιά, την αντικοινωνική παθογένεια και ζουν, «φυτοζωούν» για την ακρίβεια (προσβολή προς τα τόσο ωφέλιμα για όλους φυτά), παρασιτούν εις βάρος όλων των υπολοίπων και μοναδικός καημός τους είναι ο τραπεζικός τους λογαριασμός, ο άκριτος καταναλωτισμός και η αντίσταση  στη δυναμική της όποιας αλλαγής. Ενσαρκώνουν με συνέπεια το φαινόμενο της αδράνειας, ενώ ο παρασιτισμός, η αδιαφορία, η ικανοποίηση της πρωτόγονης ιδιοτέλειας, συγκροτούν τα βασικά χαρακτηριστικά της πολυπληθούς ομάδος των συνασπισμένων βλακών κατά Λεμπέση, φανατικών οπαδών της παρακμής και των βουλιμικών ενστίκτων των τρωκτικών. Θεωρούν κύριο έδεσμά τους την  αξία και την ποιότητα.

Πραγματικά, η απέχθειά μου προς όλο αυτόν το συμφερτό θα ήταν ικανή να περιγραφεί ποικιλοτρόπως. Παρ’ όλα αυτά, ενσυνειδήτως δεν προτίθεμαι  να χαραμίσω άλλη φαιά ουσία για δαύτους. Η μόνη επιλογή όλων όσων αγωνίζονται, μάχονται για το διαφορετικό, το νέο, το υγιές είναι να συνεχίσουν να το πράττουν, υπερνικώντας όλες τις δυσκολίες, αποφεύγοντας τις δόλιες παγίδες,  με πίστη στον τελικό στόχο και σε συνέργεια με τις λοιπές υγιείς δυνάμεις. Υπάρχουν εκεί έξω αν και κατακερματισμένες. Αναμένουν τη συνοχή τους και με επίγνωση οφείλουν να προετοιμάζονται για την τελική αναμέτρηση.

Δώστε φωνή και ελπίδα στους νέους, στις νέες ιδέες, τις ικανές να επιφέρουν την ουσιαστική αλλαγή, σε αγαστή συνεργασία με τους παλαιούς, οι οποίοι φέρουν την εμπειρία της ζωής και πολλοί εξ αυτών επιθυμούν διακαώς να τη μεταλαμπαδεύσουν σε εμάς τους νεότερους. Η πληγή της φυγής των νέων και μετανάστευσης του νέου, πρέπει να ανακοπεί. Τα «πτώματα» εν είδει ζόμπι σε όλες τις εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας είναι επιτακτική ανάγκη να ταφούν.

Η Ελλάδα αιμορραγεί και καλεί προς βοήθεια πάντες τους επιθυμούντες να προσφέρουν. Θα την αφήσουμε βορά των αρπακτικών;

Ερμής Σούλης Σκιαδόπουλος

Πολιτικός Επιστήμων και Διεθνολόγος. Συγγραφέα του βιβλίου: ΕλληνοΡωσικές Σχέσεις- Από την αδράνεια στην ενσυνείδητη επιλογή αναθέρμανσης.

 

Read More
separator

Σεμινάρια Πολιτικής Ηγεσίας

/ 0 Comments

Ο Σύλλογος Αποφοίτων του τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΣΑΠΕΔΔ) και το Ίδρυμα Φρίντριχ Νάουμαν για την Ελευθερία (FNF) παρουσιάζουν ένα νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που εστιάζει στην πολιτική ηγεσία για νέους. Στο επίκεντρο βάζουμε τα εξής ερωτήματα:

-τι είναι η ηγεσία;
- οι ηγέτες γεννιούνται ή γίνονται;
ποιά τα χαρακτηριστικά του ηγέτη;
πώς μπορεί η ηγεσία να είναι φιλελεύθερη και συμμετοχική;

Σε περιόδους μεγάλων προκλήσεων οι ανάγκες για κοινωνική δράση είναι πιο αισθητές. Η ηγεσία όμως είναι ένας συνδυασμός δεξιοτήτων και γνώσης και μπορεί μέσω της εκπαίδευσης να δώσει στα πρόσωπα τα εργαλεία που χρειάζονται για να λειτουργήσουν αποτελεσματικά. Σε αυτόν τον σεμιναριακό κύκλο εξετάζουμε το φαινόμενο της ηγεσίας από διάφορες πλευρές με σκοπό να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας, να αξιολογήσουμε και να βελτιώσουμε τις ικανότητές μας και να αναπτύξουμε την προσωπικότητα μας.

Μεθοδολογία

Τα φιλελεύθερα σεμινάρια πολιτικής ηγεσίας για νέους εξετάζουν τη θεωρία και την εφαρμογή της ηγεσίας σε οποιοδήποτε πεδίο της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Σκοπός μας είναι να αποσαφηνίσουμε τις θεμελιώδεις έννοιες που σχετίζονται με το θέμα, όπως μάνατζμεντ, διαχείριση, συμμετοχή, εξουσία και ιεραρχία, να χρησιμοποιήσουμε τα διαγνωστικά εργαλεία για τη δυναμική της ηγεσίας στα κοινωνικά συστήματα και να εκπαιδευτούμε σε στρατηγικές δράσης για την κινητοποίηση της συλλογικής υποστήριξης.

Μέσα από βιωματικές ασκήσεις θα έρθουμε σε επαφή με τον δημόσιο λόγο, τις τεχνικές διαπραγμάτευσης, τη συναισθηματική νοημοσύνη και την ενδυνάμωση των ανθρώπινων σχέσεων. Το σεμινάριο εστιάζει επίσης στις πρωτοβουλίες που μπορούν να ληφθούν από την ηγεσία στην κατεύθυνση των μεταρρυθμίσεων στο πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, παρουσιάζοντας τις πιο σημαντικές μορφές φιλελεύθερων ηγετών στην ελληνική ιστορία.

Διάρκεια προγράμματος

Ο σεμιναριακός κύκλος διαρκεί 60 ώρες και θα αναπτυχθεί σε τρεις τριήμερες συναντήσεις, 24-26 Απριλίου, 8-10 Μαΐου και 15-17 Μαΐου . Τα μαθήματα θα γίνονται την Παρασκευή το απόγευμα (17:30-21:30) και το Σαββατοκύριακο (10:00-18:00). Διδάσκουν καταξιωμένοι καθηγητές, ειδικοί εκπαιδευτές και κορυφαία πολιτικά πρόσωπα με εμπειρία στην πολιτική ηγεσία.

Εκπαιδευτικό προσωπικό

Ηγεσία, Διοίκηση και Οργανωσιακή Συμπεριφορά: Καθηγητής Δημήτρης Μπουραντάς
Καθηγητές: Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος, Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Αριστείδης Χατζής
Εκπαιδευτές: Ευτύχης Βαρδουλάκης, Παναγιώτης Γεννηματάς, Όμηρος Τσάπαλος
Πολιτικοί: Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Σταύρος Θεοδωράκης, Όλγα Κεφαλογιάννη

Τοποθεσία

Το σεμινάριο φιλοξενείται στο ALBA Graduate Business School (at the American College of Greece), Ξενίας 6, 11528, στην Πλατεία Μαβίλη. Η πρόσβαση γίνεται με το Μετρό από τον σταθμό Μέγαρο Μουσικής.

Δήλωση συμμετοχής

Το σεμινάριο είναι ιδανικό για φοιτητές κοινωνικών επιστημών, μέλη ΜΚΟ, στελέχη φιλελεύθερων οργανισμών, νέους επαγγελματίες κι επιχειρηματίες, ερευνητές και δημοσιογράφους. Μπορούν να εκδηλώσουν ενδιαφέρον και κάτοικοι της περιφέρειας, είναι όμως υπεύθυνοι οι ίδιοι για τις μετακινήσεις τους από και πρός τον χώρο των σεμιναρίων.

Λόγω περιορισμένου αριθμού συμμετεχόντων, οι ενδιαφερόμενοι ενθαρρύνονται να στείλουν την αίτηση, το αργότερο έως τις 10 Απριλίου, μέσω email στo: athens@fnst.org. Τηλ. επικοινωνίας: 213 0 333667 (κος Γραμμένος).

Κόστος συμμετοχής

Το πρόγραμμα επιδοτείται στο μεγαλύτερο μέρος του από το FNF. Το κόστος συμμετοχής είναι 40 ευρώ (η πληρωμή γίνεται μόνο μέσω τραπεζικής κατάθεσης-οι επιλεγέντες θα ειδοποιηθούν εγκαίρως σχετικά) και καλύπτει:

–  Πλήρη συμμετοχή στις διαλέξεις και τα εργαστήρια του σεμιναριακού κύκλου
– Απεριόριστη διάθεση καφέ, αναψυκτικών και σνακ σε όλη τη διάρκεια των μαθημάτων
– Πλήρες γεύμα κάθε ημέρα διδασκαλίας
– Ελεύθερη πρόσβαση σε όλο το ηλεκτρονικό εκπαιδευτικό υλικό των σεμιναρίων
– Τα συγγράματα που έχουν εκδοθεί από το FNF
– Ελεύθερη είσοδος κατά προτεραιότητα σε όλες τις εκδηλώσεις του FNF
Πιστοποίηση συμμετοχής και απονομή διπλώματος (για πλήρη παρακολούθηση)

 

Οι διοργανωτές

pspagreek

Ο Σύλλογος Αποφοίτων Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης, ιδρύθηκε το 2013 με σκοπό να αποτελέσει ένα δίκτυο ανάπτυξης κι επικοινωνίας μεταξύ των μελών του και να προωθήσει την συνεργασία μεταξύ των φορέων που δραστηριοποιούνται με αντικείμενο τις Πολιτικές Επιστήμες. Προωθεί την γνώση και την διδασκαλία της Πολιτικής Επιστήμης, επιδιώκει την παροχή βοηθημάτων και υποτροφιών στο σχετικό γνωστικό αντικείμενο κι εργάζεται για να διευρύνει τον ελεύθερο, αμερόληπτο, επιστημονικό και τεκμηριωτικό διάλογο για την πολιτική και την δημόσια διοίκηση, στην Ελλάδα.

www.politikoalumni.gr

 

Το Ίδρυμα Φρίντριχ Νάουμαν για την Ελευθερία ιδρύθηκε στη Γερμανία το 1958 είναι ο θεμελιωτής και κατεξοχήν εκφραστής των φιλελεύθερων πολιτικών ιδεών στη χώρα. Στόχο έχει την προώθηση των αρχών της ελευθερίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, του Κράτους Δικαίου και των ατομικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε όλους τους τομείς κοινωνικής έκφρασης, τόσο στη Γερμανία όσο και στο εξωτερικό. Ως Ίδρυμα, επιδιώκει τη συμβολή στη διαμόρφωση του μέλλοντος, αναπτύσσοντας έργο προς την εκπλήρωση καταστατικών επιδιώξεων του (όπως, π.χ. η αγωγή του πολίτη, η υποστήριξη των νέων και η παροχή χορηγιών προς αυτούς, η ακαδημαϊκή έρευνα και η πολιτική διαβούλευση στο πλαίσιο της ιστορίας και επιρροής του φιλελευθερισμού, η προώθηση της Ευρωπαϊκής ενοποίησης και της διεθνούς συνεργασίας, καθώς και του πολιτισμού).

www.fnf-europe.org

 

 

 

ΑΙΤΗΣΗ-ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΗΓΕΣΙΑΣ

Read More
separator

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια

/ 0 Comments

451162_orig

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, με τους ομολόγους του από την Γερμανία και την Αυστρία | REUTERS/Francois Lenoir (http://www.efsyn.gr/arthro/rogmes-stin-ee-gia-tis-kyroseis-kata-tis-rosias )

Ένας καταιγισμός πληροφοριών, δημοσιευμάτων,αναλύσεων, απόψεων, ¨τιτιβισμάτων¨ κατακλύουν την καθημερινότητά μας τις τελευταίες δύο ημέρες. Ανάλογα την κομματική χροιά της κάθε ιστοσελίδας παρατηρούμε και μία διαφορετική πραγματικότητα. Σημείο εκκίνησης ο νέος ΥΠΕΞ κ. Κοτζιάς και η ανακοίνωση δυσαρέσκειας της ελληνικής πλευράς προς την ΕΕ, σχετικά με την ανακοίνωση για τη Ρωσία.

Η λογική αναζητείται διακαώς στον καθημερινό βίο μας. Από τη μία είναι πράκτορας των Ρώσων ο κ.Κοτζιάς! Είναι Ρωσολάγνος;! Εθνομπολσεβίκος! Και από την άλλη, επιτέλους κάποιος τους αντιστάθηκε, είπε ΟΧΙ, χάραξε ελεύθερη πολιτική! This is madness, όπως λένε αγγλιστί. Η κατάντια του δημόσιου διαλόγου αντικατοπτρίζει και την πολιτική ηλικία μας – βρέφη!!!, αλλά και την ψυχολογική μας σύγκρουση, απόρροια παλαιάς κοπής τεθνεώτων κομματικών διαχωρισμών, που πεισματικά προσπαθούμε, εν είδει βρικολάκων, να ξυπνήσουμε!!! Το πως στέκεται η χώρα ετούτη με όλο το θέατρο του παραλόγου να εξελίσσεται, ίσως να αποτελέσει case study για τις μελλοντικές γενεές, πλην όμως μετά βεβαιότητος συνιστά δείγμα θαυμαστού γεγονότος ή κατά το κοινώς γνωστό θαύματος!!!.

Τελικώς η απόφαση πάρθηκε με ομοφωνία και ιδού τα κυριότερα σημεία: παράταση των περιοριστικών μέτρων έναντι προσώπων μόνο για έξι μήνες και όχι για ένα έτος, αφαίρεση αναφοράς σε τυχόν ενίσχυση των οικονομικών κυρώσεων, αλλά μνεία σε γενικές «κατάλληλες ενέργειες», καταδίκη των ενεργειών των αυτονομιστών και όχι άμεσα της Ρωσίας, πρόσθεση ειδικής αναφοράς για την προστασία ειδικών εθνικών μειονοτήτων (π.χ. Έλληνες Μαριούπολης) και άλλα.

Η υποστήριξη των ελληνικών συμφερόντων είναι χρέος της εκάστοτε κυβέρνησης. Προσωπικά θεωρώ πως η Ελλάδα προσεκτικά δύναται να λειτουργήσει με διττή στόχευση. Να προωθεί τα συμφέροντά της και παράλληλα να επιτελεί το ρόλο γέφυρας μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας, δράση η οποία στην τελική είναι επωφελής εκατέρωθεν. Παρόλα αυτά, την όποια αντίθεση, οφείλουμε να την εκφράζουμε διπλωματικά και κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων και όχι με τρόπο άτσαλο, ολίγον τι βερμπαλιστικό, χάριν συμβολισμών και εσωτερικής κατανάλωσης. Η όποια διάσπαση της κοινής ευρωπαϊκής θέσης είναι ορθό να εντάσσεται στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων σε συννενόηση με τυχόν άλλες σύμφωνες για το θέμα χώρες (πχ. με Ιταλία, Γαλλία, Κύπρο, Φιλανδία, Αυστρία) και όχι με άκομψες, ανούσιες και επιζήμιες πολλές φορές δηλώσεις.

Το κείμενο των συμπερασμάτων αποδεικνύει εν μέρει πως η Ελλάδα μπορεί και οφείλει να έχει φωνή. Στη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της ΕΕ στις 12 Φεβρουαρίου θα τεθεί το θέμα της Ουκρανίας ξανά. Εκεί, όπως αρμόζει σε μια σοβαρή χώρα με συνέχεια, οφείλουμε να επιδείξουμε σταθερότητα, ώστε να είμαστε αξιόπιστοι.

Να υπενθυμίσω βέβαια, πως αυτό απέχει πολύ από τυχόν μη στήριξή μας σε κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσική Ομοσπονδία για το θέμα της Ουκρανίας. Η επιχειρηματολογία πάνω στην οποία βασίστηκε η Ρωσία για την εισβολή στην Κριμαία (προστασία ρωσικού πληθυσμού,αποτελούσε έδαφός της παλαιότερα, παράνομη χρήση βίας), αντίκεινται σφόδρα στα ελληνικά συμφέρονται λόγω Κύπρου και άλλων ειδικών συνθηκών…. Επιπλέον λόγω της ύπαρξης έντονου ελληνικού στοιχείου στις εμπόλεμες περιοχές, η πολιτική των ίσων αποστάσεων απέναντι στην Ουκρανία και Ρωσία είναι ο μόνος οδηγός μας. Στον διεθνή στίβο τίποτα δεν είναι μαύρο ή άσπρο, ούτε καν γκρι. Έχει όλες τις αποχρώσεις και απαιτεί να είσαι έτοιμος για όλες, ανά πάσα στιγμή.

Η ισορροπία είναι λεπτή και απαιτεί λεπτούς χειρισμούς, δίχως τυμπανοκρουσίες. Οπότε πράξεις και μόνο πράξεις και όχι πολλά λόγια. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Υ.Γ Προσωπική άποψη: Από τη στιγμή που είσαι Υπουργός και δή Εξωτερικών, το να ¨τιτιβίζεις¨ εισερχόμενος σε ανούσιες και ενεργοβόρες διενέξεις, απλώς είναι περιττό, ενδεχομένως και επιζήμιο, καθότι μετατίθεται ετεροβαρώς η προσοχή στο τιτίβισμα παρά σε έναν κατ’ αρχήν επιτυχή και εθνικά ωφέλιμο χειρισμό.

Ερμής Σούλης

Read More
separator

Πολιτικές για το κοινό καλό ή για την “εξάρθρωση” των πολιτών

/ 0 Comments

Τι εστί ˝ελεγκτικό πεδίo˝; Το ακούσατε και εσείς έτσι δεν είναι; Φραγμούς στις συνταγογραφήσεις και πλαφόν στο πόσες φορές θα αρρωσταίνουμε; Θεέ μου ανήκουστα όλα αυτά. Οκ εμείς τους εκλέξαμε για το κοινό καλό, αλλά πού’ν’το; Αποφάσεις είναι αυτές;

Λοιπόν…λοιπόν…λοιπόν…O καθένας θα μπορούσε να υποστηρίξει ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές του πεποιθήσεις ότι ανάλογα με την τσέπη του μπορεί να έχει και την αντίστοιχη παροχή. Δικαίωμα του είναι εξάλλου! Είναι δικαίωμα ελεύθερης επιλογής και παράλληλα δεν ζημιώνει κανέναν από τους συμπολίτες του. Όμως τότε μήπως ξεχνάμε ότι ζούμε στην εποχή που τα κοινωνικά δικαιώματα έχουν λάβει και εκείνα κυρίαρχη θέση; Μήπως παραβλέπουμε το συμφέρον του ευρύτερου συνόλου;

Ας θυμηθούμε δύο όρους που είναι αρκετά δημοφιλείς στις μέρες: τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Για μεν τον πρώτο, όταν εξετάζεται με στενά οικονομικά κριτήρια αποτελεί την ανεπάρκεια των υλικών αναγκών της ζωής, ενώ από μια ευρύτερη κοινωνική προοπτική χαρακτηρίζεται ως μειονεξία και ευπάθεια. Ο κοινωνικός αποκλεισμός δε, αναφέρεται σε περιπτώσεις ατόμων που αποκλείστηκαν από το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, το οποίο ήταν εξαρτώμενο από την απασχόληση. Πρόκειται, ταυτοχρόνως δηλαδή για μία διαδικασία περιθωριοποίησης.

Γιατί άραγε να δίνω αυτές τις διευκρινήσεις; Εξηγώ τους όρους αυτούς, διότι υπάρχει όντως ελαττωματική επαφή με την κοινωνία και τα φαινόμενα αυτά συνοδεύουν πλέον τον καθένα μας. Ο κοινωνικά  άδικος χαρακτήρας των μέτρων του μνημονίου και ειδικότερα οι μειώσεις κοινωνικών δαπανών της εσωτερικής πολιτικής, καλή ώρα στο σήμερα, οδήγησαν τα τελευταία χρόνια στην αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων στην χώρα μας και κατά συνέπεια των φαινομένων της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Παρατηρήστε σήμερα πόσοι ήδη εξαιτίας της ανεργίας ή επιπλέον της τωρινής διακοπής παροχής ασφάλισης αποκλείονται από την κοινωνική πρόνοια και ποια είναι η βιοτική τους κατάσταση; Γιατί να αυξηθεί ο κίνδυνος παιδικής φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού από το 28,7% το 2010 στο 35,4% το 2012 και γιατί να φτάσουμε στο σημείο εκείνο όπου ο Συνήγορος του Πολίτη επισημαίνει και φοβάται την εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα του 2014; Είναι όχι απλά ερωτήματα, αλλά τωρινά παραδείγματα μιας παθογενούς πολιτικής που υπονομεύει το κράτος πρόνοιας, αναιρεί τον καθολικό του χαρακτήρα και μας προκαλεί να αμφισβητήσουμε τη μορφή της κρατικής λειτουργίας.

Οδηγούμαστε πλέον φανερά στην εμπορευματοποίηση καθώς μεταθέτεται η ευθύνη της κοινωνικής πρόνοιας από το κράτος σε ένα δίκτυο ιδιωτικών κατά κόρον φορέων. Επίκαιρο παράδειγμα; Οι μεταρρυθμίσεις και όχι απλές αλλαγές στην μέχρι τώρα δημόσια υγεία.

Μα θα αναρωτηθεί και ο πιο αφελής: προσπαθούν να μας αφανίσουν μέσω της οικονομίας;

Όσες αναποδιές και να υπάρχουν, όσα προβλήματα και να προκύπτουν, η κοινωνική πρόνοια οφείλει και πρέπει πάντα να είναι μια καθολική υπόθεση, που αφορά το σύνολο της κοινωνίας, χωρίς να απομακρύνει τον πυρήνα της∙ δηλαδή Εμάς τους πολίτες.

Καλώς και απολύτως κατανοητό το γεγονός ότι είμαστε σε περίοδο οικονομικής κρίσης και γι’ αυτό το λόγο γίνονται και περικοπές σε όλους τους τομείς. Απορώ όμως, αφού είναι δεδομένο ότι το κόστος της κρατικής υποστήριξης είναι και θα είναι πάντα μεγάλο, γιατί να εφαρμόζονται πολιτικές που οδηγούν στην εξαθλίωση όλων σχεδόν των στρωμάτων; Ποιος είναι εν τέλει ο σκοπός; Να καταλύεται ο κοινωνικός δεσμός; Υπάρχει όφελος;

Θεοδώρα Μήτση

Αναδημοσίευση από maga.gr

Read More
separator

Μεταξύ ασφάλειας και αστυνόμευσης: ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο

/ 0 Comments

Του Νίκου Χ. Κουτζαμπάση- Πολιτικός & Διοικητικός Επιστήμονας

Στις 16 του Νοέμβρη στην Τεχνόπολιν στο Γκάζι έλαβε χώρα μια εκδήλωση για το Πολυτεχνείο στην οποία κεντρικός ομιλητής ήταν ο Ιταλός φιλόσοφος Giorgio Agamben.    Αρκετός κόσμος την παρακολούθησε και οι απόψεις του φιλόσοφου γέννησαν νέες σκέψεις στους παρευρισκόμενους.

Ημερομηνία ορόσημο στην ανάλυση του Agamben ήταν η  11/9/2001 όταν μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης  το κράτος βρήκε δικαιολογία για να εντείνει τον βαθμό ελέγχου του πάνω στους πολίτες. Ξεκίνησε από τις ΗΠΑ αλλά βαθμιαία επεκτάθηκε και στον υπόλοιπο κόσμο.

Η βάση στην ανάλυση του Ιταλού φιλοσόφου είναι η θεωρία της φυσιοκρατίας, σύμφωνα με την οποία η υπέρτατη δύναμη είναι η φύση από την οποία και εκπορεύονται οι ηθικές αξίες.  Στην αρχαία Ελλάδα, τις αρχές της φυσιοκρατίας εξέφραζαν οι στωικοί φιλόσοφοι ενώ στη νεότερη εποχή ο Hegel.  Τέλος, στον τομέα της οικονομίας κύριος εκφραστής ήταν ο Quesnay.

Στο σημερινό κράτος η έννοια της ασφάλειας εμφανίζεται ως αγαθό υπέρτερο, πολλές φορές,  άλλων που μέχρι σήμερα ήταν πιο σημαντικά.Στο πλαίσιο αυτό, πολλά κράτη του δυτικού κόσμου ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν μεθόδους ασφαλείας που μέχρι εκείνη τη στιγμή εφαρμόζονταν μόνο σε σωφρονιστικά ιδρύματα.  Κλασικό παράδειγμα η χρήση των καμερών ασφαλείας στους δρόμους των πόλεων να καταγράφουν τις ζωές μας.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι αρχές των ΗΠΑ ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν τα δακτυλικά αποτυπώματα για την ταυτοποίηση των εγκληματιών.  Φυσικά, είχαν και έχουν αρχεία δακτυλικών αποτυπωμάτων όλων των πολιτών.  Σήμερα η μέθοδος αυτή θεωρείται ξεπερασμένη και μια νέα έχει πάρει τη θέση της: Μέσω του DNA μπορούν να γνωρίζουν πληροφορίες για όλους, πληροφορίες που τα δακτυλικά αποτυπώματα δεν παρείχαν.    Με λίγα λόγια, οι Αρχές απέκτησαν πρόσβαση σε προσωπικές πληροφορίες για τον κάθε πολίτη που φτάνουν ακόμα και στην ίδια του την ύπαρξη.

Η επιστήμη της αστυνομίας (science de la police) βρίσκει σήμερα πεδίον δόξης λαμπρόν και σίγουρα λαμπρότερο απ’ ότι  παλιότερα στην αστυνόμευση της κοινωνίας.  Ακόμα και σε επίπεδο λέξεων, η χρήση της λέξης security ( αστυνόμευση)  αντί της safety (ασφάλεια) καταδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο τον απώτερο σκοπό του κράτους:  Τον συνολικό έλεγχο της κοινωνίας και όλων των πτυχών της.

«Και εμείς ως πολίτες τι κάνουμε;»,  θα ρωτήσει ένας οξυδερκής αναγνώστης.  Εμείς, οι πολίτες, έχουμε συναινέσει στη θέσπιση ενός νέου, σιωπηρού κοινωνικού συμβολαίου.  Δεχόμαστε στωικά τη νέα μορφή κράτους.  Έχουμε εκχωρήσει σημαντικό μέρος της ιδιωτικότητάς μας με αντάλλαγμα την ασφάλειά μας.  Σημεία των καιρών;  Ίσως!  Αλλά ακόμα και έτσι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τη λεπτή γραμμή μεταξύ κράτους ασφαλείας και αστυνομικού κράτους.  Και αυτό φαίνεται από την υποταγή μας στην άσκηση βίας από τους μηχανισμούς καταναγκασμού που νομιμοποιούνται στην  άσκηση βίας.

Στις μέρες μας, η κρατική βία έχει αυξηθεί διότι πλέον η αστυνομία έχει αλλάξει ρόλο: Δεν προσπαθεί πλέον να διατηρήσει την τάξη αλλά να διαχειριστεί την αταξία.

Κλείνοντας, καλούμαστε να απαντήσουμε σε ένα αδυσώπητο ερώτημα: Να συμβιβαστούμε με το νέο κοινωνικό συμβόλαιο ή να επιδιώξουμε και να απαιτήσουμε ένα  νέο;  Ο καθένας ας δώσει τη δική του απάντηση.

Read More
separator

Στόχος μας

/ 0 Comments

Του Ερμή Σούλη, Πολιτικού Επιστήμονα

Όπως αναφέραμε και σε προηγούμενο άρθρο στις ευκαιρίες που πρέπει να εκμεταλλευθούμε,, ώστε να απεγκλωβιστούμε όσον το δυνατόν ταχύτερα από την κρίση, συγκαταλέγονται και οι προοπτικές των ελληνορωσικών σχέσεων και γενικότερα των σχέσεων της Ελλάδος με τις χώρες BRIC.  Για να είμαι απολύτως κατανοητός, δεν υπονοώ την απομάκρυνσή μας από την Ευρώπη και την ολική ταύτισή μας με τη Ρωσία ή γενικότερα με τις BRIC.

Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η Ελλάς μπορεί να παραμένει ένας παθητικός αποδέκτης των επιλογών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ειδικότερα των Γερμανών. Όπως χαρακτηριστικά μου αναφέρει σε συζήτηση που είχαμε ο κ. Νίκος Κοτζιάς « η Ελλάδα οφείλει να αναπτύξει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, βασισμένη  σε δύο επίπεδα. Το ένα είναι το διμερές επίπεδο και το δεύτερο είναι να αναπτύξει τις σχέσεις της με τέτοιο τρόπο ώστε να καθίσταται δυνατός έως ενός σημείου, ο επηρεασμός της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Ο επηρεασμός της ευρωπαϊκής πολιτικής  είναι στοιχείο της προταθείσας συνεργασίας μας με τη Ρωσία όπου  η Ελλάς έχει πλεονέκτημα στο να αναπτύξει αυτές τις σχέσεις. Δηλαδή στο βαθμό που συμπίπτουν στοιχεία της εξωτερικής μας πολιτικής με στοιχεία της ρωσικής εξωτερική πολιτικής, να τα προωθούμε στην Ευρώπη και να καθιστούμε την ελληνική εξωτερική πολιτική, ευρωπαϊκή.

Προσωπικά θεωρώ πως θα πρέπει να είμαστε εχθροί του λεγόμενου εξευρωπαϊσμού που θεωρεί ότι εξευρωπαϊσμός είναι κάτι ξένο από εμάς, το οποίο απλώς εμείς πρέπει να το αποδεχτούμε. Αλλά να είμαστε οπαδοί μιας ελληνικής στρατηγικής επηρεασμού αυτού που ονομάζουν ελληνική ευρωπαϊκή πολιτική. Οπότε σε αυτή τη περίπτωση πρέπει να δούμε τις ευρωπαϊκές πολιτικές και σε ποιο βαθμό είναι επηρεασμένες ή και αν  πρέπει να επηρεαστούν από την Ελλάδα, ώστε πρώτον να ανταποκρίνονται στα ελληνικά συμφέροντα και δεύτερον να διευκολύνουν τις σχέσεις μας με τους Ρώσους. Σε άμεση συνάρτηση του προηγουμένου,  η Ελλάς οφείλει να παίξει ένα καθοριστικό ρόλο ευρωπαϊκής γέφυρας με τη Ρωσία, αντίστοιχο με αυτόν που μονομερώς έχει αναπτύξει η Γερμανία. 

Η Ελλάδα είναι μια ευρωπαϊκή χώρα που δικαιούται και πρέπει να έχει μια πολιτική απέναντι στη Ρωσία τόσο στα διμερή όσο και στα θέματα με την Ευρώπη και ο στόχος να είναι η ανάπτυξη αυτών των σχέσεων. Οφείλουμε να διαδραματίσουμε πιο ενεργό ρόλο στην ιδέα της ρωσο – ευρωπαϊκής συνεργασίας.

Κατά συνέπεια η Ελλάς οφείλει να υπερασπιστεί το δικαίωμα της αυτοτέλειάς της στις διμερείς σχέσεις και επηρεασμού στις πολυμερείς σχέσεις Ευρώπης και Ρωσίας και να γίνει χρήσιμη στην Ευρώπη και σεβαστή. Όπως παρατηρούμε, με προσεκτικές κινήσεις, χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Γερμανία και λιγότερο η Γαλλία και η Ιταλία και προσφάτως η Ολλανδία κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Γιατί όχι και εμείς; Αν η Ελλάδα υπερβεί τον Ρουβικώνα και αναπτύξει αυτοτελώς τις σχέσεις  της αμέσως θα γίνει χρήσιμη στην Ευρώπη.

Αναφορικά με τη χρησιμότητα της Ελλάδος στην Ευρώπη, η ελληνική εξωτερική πολιτική αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα αυτή την εποχή. Πιστεύει ότι η προσαρμοστικότητά της και η απόδειξη εμπιστοσύνης απέναντι στους δυτικούς μας συμμάχους θα της αποδώσει κέρδη. Αυτό διαψεύδεται ιστορικά. Επομένως, επιτακτική ανάγκη δεν είναι η απόδειξη εμπιστοσύνης αλλά η απόδειξη της χρησιμότητας μας στην Ευρώπη. Η μία παραλλαγή της χρησιμότητας μας, η οποία είναι η  βραχυπρόθεσμη και είναι κρίσιμη, είναι αυτή της αποτροπής της επέκτασης της ρωσικής επιρροής. Η δεύτερη χρησιμότητα, η οποία προσωπικά είναι σημαντικότερη, είναι ότι διαθέτουμε εκείνη την απαραίτητη ειδίκευση στις σχέσεις μας με τη Ρωσία όπως και με άλλες χώρες με τις οποίες διαθέτουμε πάρα πολλούς ιστορικούς πολιτιστικούς θρησκευτικούς δεσμούς. Αυτή τη χρησιμότητα οφείλουμε να προτάξουμε και να αναδείξουμε συντονισμένα.

Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ένα γεγονός υψίστης σημασίας. Γνωρίζουμε πως στις διεθνείς σχέσεις δεν υφίστανται φίλοι, αλλά κοινά συμφέροντα. Το γεγονός αυτό δεν αναιρεί τις διαφορές μας με χώρες όπως η Τουρκία. Ιστορικά δεν υπήρξαμε αποικιακή δύναμη. Δεν σταθήκαμε ενάντια τους σε συστηματική βάση, ούτε ενεργήσαμε τακτικά ως ανδρείκελα μεγάλων αυτοκρατοριών εις βάρος τους. Επιπλέον απουσιάζουν από το ενεργητικό μας οι μαζικές εξοντώσεις και γενοκτονίες πληθυσμών. Επομένως όλα αυτά μας καθιστούν έναν εταίρο δυτικό, ο οποίος δεν είναι επιβαρυμένος αρνητικά απέναντι σε χώρες όπως η Ρωσία. Άρα νομοτελειακά καλούμαστε και οφείλουμε να παίξουμε έναν πιο ειδικό ρόλο. Η Ρωσία και η Ευρώπη έχουν συμπληρωματικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, τα οποία θα μπορούσαν, μέσω της συνεργασίας να εκμεταλλευθούν και βελτιώσουν τα πρώτα μειώνοντας αντίστοιχα τα δεύτερα.

Η  Ρωσική Ομοσπονδία είναι μια μεγάλη δύναμη στο παγκόσμιο ορίζοντα, που ακόμα έχει λανθασμένη εικόνα για τον εαυτό της και στην οποία πρέπει να συμπεριφέρεσαι με σεβασμό. Είναι σημαντικό να ειπωθεί πως πρόκειται για μία από τις πιο σχολαστικές παγκοσμίως χώρες στη «σημειολογία του πρωτοκόλλου». Είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας και έχει συμφέροντα παντού στο κόσμο, σε περιοχές που η Ελλάς είτε δεν έχει άμεσα συμφέροντα ή δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει. Ταυτόχρονα, η Ευρώπη στις ίδιες περιοχές επίσης έχει συμφέροντα και προωθεί στρατηγικές.

Η Ελλάς δεν έχει αναπτύξει πολιτικές σε αυτές τις περιοχές. Θα φέρουμε ένα παράδειγμα, αυτό της περιοχής του Καυκάσου. Ποιο είναι το ελληνικό συμφέρον στον Καύκασο; Ποιο είναι εκείνο το πεδίο συνεννόησης, ώστε να στηρίξει η Ελλάδα τη Ρωσία για την πολιτική της στον Καύκασο εντός της ΕΕ και αντίστοιχα να στηρίξει η Ρωσία την Ελλάδα σε ένα εθνικό της ζήτημα; Δεν έχουμε αντιληφθεί την ΕΕ ως ένα πεδίο μέσα από το οποίο να στοχεύουμε στην  ανάπτυξη σχέσεων στρατηγικών με τη Ρωσία, με τρόπο που να συμπεριλαμβάνει και τα ελληνικά συμφέροντα και να εξυπηρετεί την ανάπτυξη των ελληνορωσικών  σχέσεων, μέσα από την επιλεκτική υπεράσπιση ρωσικών δίκιων, τα οποία άλλοι θέλουν να καταπατήσουν.

Στην Ευρώπη πρέπει να διοχετεύουμε όχι μόνο τα δικά μας άμεσα στενά συμφέροντα, αλλά να παρέχουμε βοήθεια σε χώρες με τις οποίες επιθυμούμε καλές σχέσεις στο βαθμό που είναι δίκαια τα αιτήματά τους. Όταν υπάρχει στην Ευρώπη μία συγκρουσιακή κατάσταση ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα, πώς επιλέγουμε ποιο στρατόπεδο θέλουμε να εξυπηρετήσουμε; Και πώς αυτό το προωθούμε ως φιλική στάση, για παράδειγμα απέναντι στη Ρωσία; Δυστυχώς τρίτοι  διαπραγματεύονται για εμάς απέναντι στη Ρωσία. Άρα εδώ απαιτείται μια αυτοτελή ενεργητική εξωτερική πολιτική και πάντα δημοκρατική. Οφείλουμε να αποτινάξουμε  τον ρόλο του συνέταιρου στον οποίο δεν έχουν τη δυνατότητα να βασιστούν  λόγω της υποτακτικής μας σχέσης με τους Αμερικανούς και τώρα με τους Γερμανούς.

Ένα άλλο ουσιαστικό ζήτημα που αφορά τις ελληνορωσικές σχέσεις είναι οι αντίστοιχες ρωσοτουρκικές, ειδικά οι εμπορικές είναι τόσο αναπτυγμένες που μπορεί να μας προκύψουν άμεσα προβλήματα. Η Τουρκία χάραξε για παράδειγμα μια ενεργειακή πολιτική που δεν υλοποιήσαμε εμείς, αλλά δεν έχει το βάρος της αμυντικής ιστορίας που διαθέτουμε. Με ορθές, στοχευμένες και πάντα αμοιβαίες κινήσεις, μπορούμε να εκτελέσουμε πιο εύκολα αυτό τον ρόλο. Η Τουρκία όπως γνωρίζουμε λειτουργεί ανταγωνιστικά στους τουρκογενείς πληθυσμούς της Ρωσικής επικράτειας και της πρώην ΕΣΣΔ και της Κίνας. Είναι ένα ζήτημα το οποίο αποτελεί ένα πεδίο συνεργασίας και συμμαχίας με τη Ρωσία και την Κίνα.

Αναμφίβολα, υπάρχουν με τη Ρωσία και την Κίνα  κοινά πεδία συμφερόντων, πέραν των οικονομικών. Τα θρησκευτικά συμφέροντα, οι χειρισμοί των μειονοτήτων, τα γεωστρατηγικά συμφέροντα, όπως το κυπριακό και η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο, όπου οι Ρώσοι επιθυμούν να έχουν ανοικτούς διαδρόμους στη Μεσόγειο και οι Κινέζοι αντιμετωπίζουν το θέμα γκρίζων ζωνών στη νότια κινέζικη θάλασσα. Μην ξεχνάμε το θέμα της Κύπρου και το αντίστοιχο της Κίνας με την Ταϊβάν, τις οικονομικές σχέσεις Ρωσίας – Κύπρου, αλλά και τη συνεχή ρωσική στήριξη ενάντια στην παράνομη τουρκική κατοχή του βόρειου τμήματος της, με τα ψηφίσματα στον ΟΗΕ.

Όλα αυτά αποτελούν πεδία συνεργασίας, η βαρύτητα των οποίων δεν διακρίνεται ευθέως. Λόγω του ότι δε συνιστούν πεδία άμεσης οικονομικής σύμπραξης, οφείλουμε να τα προσεγγίσουμε υπό το πρίσμα της συγκριτικής πολιτικής. Αυτό που επισημαίνω είναι ότι αντιμετωπίζουμε όμοιας δομής θέματα, τα οποία  αφορούν άμεσα πεδία της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, στα οποία μπορούμε να συνεργαστούμε για να την αντιμετωπίσουμε από κοινού.

Το μεγάλο πρόβλημα μας με τη Ρωσία είναι πως δεν έχουμε αναπτύξει επαρκώς τις διμερείς μας σχέσεις, δεν έχουμε αναγνωρίσει τη σημασία που έχουν για τις διμερείς μας σχέσεις οι σχέσεις μέσω τρίτων περιφερειακών διεθνών οργανισμών  για τη συνεργασία και διασφάλιση κοινών συγκριτικών συμφερόντων.

Οι δυνατότητες ανάπτυξης των διπλωματικών, οικονομικών και πολιτισμικών σχέσεων με τη Ρωσία είναι υπαρκτές. Η Ρωσία λόγω της οικονομικής της ανάπτυξης δύναται να αποτελέσει πηγή οικονομικών επενδύσεων στην ενέργεια, στην αμυντική βιομηχανία, πηγή άφιξης νέων ρευμάτων τουρισμού.

Επιπροσθέτως έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως καταλυτικός παράγοντας ενίσχυσης του εμπορίου ως αποδέκτης εξαγωγών γεωργικών,  κτηνοτροφικών και άλλων προϊόντων μας, εξαιτίας του μεγέθους της αγοράς της και της έλλειψης σε προϊόντα που εμείς διαθέτουμε.

Τα σημεία εκείνα,  μέσω των οποίων θα επιτευχθεί μια αμοιβαία επωφελής συνεργασία και όπου τα συμφέροντα των δύο χωρών, δύναται να συμπλεύσουν, εμπεριέχονται στους τομείς της ενέργειας, του τουρισμού, της οικονομίας και του πολιτισμού. Ο πολιτισμός, αποτελεί ένα τεράστιας σημασίας κεφάλαιο για τις ελληνορωσικές σχέσεις.

Οι βαθιές ιστορικές ρίζες των πολιτισμικών δεσμών των δύο χωρών καθιστούν επιτακτική την ανάγκη λήψης αποφάσεων και με κεντρική κατεύθυνση από την συντεταγμένη πολιτεία, με σκοπό τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στη Ρωσία, την ενίσχυση των ελληνορωσικών πολιτιστικών σχέσεων, την αξιοποίηση των Ελλήνων της νότιας Ρωσίας και των Ρώσων στην Ελλάδα, με την ταυτόχρονη αξιοποίηση του υπάρχοντος ιστορικού δυναμικού κεφαλαίου. Το τελευταίο αντλείται από την περίοδο του απόγειου του Βυζαντίου, επί αυτοκράτορος Βασιλείου Β΄, εκχριστιανισμού των Ρώς με τη βάπτιση του Πρίγκηπος Βλαδίμηρου και αναζωογονείται δια της κοινής Ορθοδόξου πίστεως.

Συμπερασματικά, η Ελλάς είναι αναγκαίο να εκμεταλλευθεί όλους τους συντελεστές ισχύος της για την επίτευξη των στόχων της, αφού βέβαια πρώτα τους ιεραρχήσει. Με τη Ρωσία, όπως και με τις περισσότερες χώρες των BRIC, μας συνδέει η ιστορικότητα της ταυτότητας και του πολιτισμού μας, έχουσα βαρύνουσα σημασία.

Με προσεκτικές διπλωματικές στοχεύσεις με κατεύθυνση τη Ρωσία, όπως η διπλωματία των αγωγών, η οικονομική διπλωματία και η πολιτισμική διπλωματία, η Ελλάς έχει τη δυνατότητα να αποκομίσει  σημαντικά οφέλη από τη μεταξύ τους σχέση. Αυτοί οι τομείς εξάλλου αποτελούν και τις βάσεις, τα θεμέλια πάνω στα οποία η Ελλάς θα βασιστεί, ώστε να διασφαλίσει την ύπαρξή της στο μέλλον στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και τη θέση της σε αυτό.

Read More
separator

Η ουτοπία του Success Story

/ 0 Comments

Του Νίκου Χ. Κουτζαμπάση- Διοικητικός Επιστήμονας

Στη χώρα που λέγεται Ελλάδα υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι:  Αυτοί που ζουν στην πραγματικότητα και αυτοί που ζουν σε ένα παράλληλο (ιδανικό) σύμπαν.  Η διάκριση αυτή δεν είναι εμφανής με μια πρώτη ματιά, αλλά μπορεί να γίνει αντιληπτή αν παρακολουθήσει κανείς την επικαιρότητα κυρίως μέσα από την τηλεόραση.

Από τη μια μεριά είναι αυτοί που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τη σκληρή καθημερινότητά τους, αυτοί δηλαδή που έχουν να σκεφτούν το πώς θα πληρώσουν φόρους, χαράτσια, δάνεια αλλά και καθημερινές ανάγκες,  και από την άλλη, αυτοί που κάθονται  πίσω από ένα γραφείο διαβάζοντας αριθμούς και βαυκαλίζονται «θαυμάζοντας» ένα γράφημα στο excel.

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξα παρακολουθώντας τη συνέντευξη του κυρίου Στουρνάρα στον κύριο Χατζηνικολάου ο οποίος, ενάντια σε κάθε λογική και μιλώντας σαν ένας απλός λογιστής, προσπαθούσε να μας πείσει ότι η ανάπτυξη έρχεται, γεγονός μάλλον απίθανο.

Ο κύριος υπουργός επί των οικονομικών- συνεπώς και η κυβέρνηση- χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό πρακτικών παλαιότερων ετών: Δημιουργική λογιστική και επικοινωνιακά τρικ.  Το πιο χαρακτηριστικό είναι  ο μύθος του πρωτογενούς πλεονάσματος.    Για έναν οικονομολόγο ή έναν διοικητικό επιστήμονα είναι σαφής η έννοια του πρωτογενούς πλεονάσματος: Δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διαφορά εσόδων -εξόδων του κράτους  χωρίς να προσμετράμε στα έξοδα τις δόσεις δανείων αλλά και τους τόκους.  Με λίγα λόγια, αν τα έσοδα είναι περισσότερα από τα έξοδα τότε έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα.  Αυτό σημαίνει ότι το κράτος δε δημιουργεί περαιτέρω υποχρεώσεις.  Και το ερώτημα είναι:  « Γιατί δανειζόμαστε;» .  Διότι στην πραγματικότητα ο προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός και συγκεκριμένα στην περίπτωση της Ελλάδας, πολύ ελλειμματικός, αφού το εξωτερικό χρέος παραμένει.

Ένα άλλο επικοινωνιακό τρικ είναι αυτό ότι το 2014 θα βγούμε στις αγορές.  Η διάψευση έρχεται πανταχόθεν,  αφού ήδη οι εταίροι- δανειστές μας  συζητούν για νέο μνημόνιο.  Αλλά και διεθνείς οίκοι αξιολόγησης θεωρούν απίθανο να μπορέσει να δανειστεί από τις αγορές μια χώρα με 27% ανεργία.  Το τελευταίο στοιχείο μας οδηγεί στο επόμενο λογικό σφάλμα του success story:  Ο κύριος Στουρνάρας επέμενε μετ’ επιτάσεως, ότι  λόγω της ανάπτυξης που θα έρθει, θα αυξηθεί το  ΑΕΠ.  Στην Οικονομία υπάρχει ο λεγόμενος Νόμος του  Okun: «  Μια μείωση του ΑΕΠ κατά 2% οδηγεί  σε αύξηση της ανεργίας κατά 1%».  Για να αυξηθεί το ΑΕΠ, αφού η χώρα δεν παράγει αρκετά, θα πρέπει να έρθουν επενδύσεις.  Αυτό, την παρούσα χρονική στιγμή, φαίνεται απίθανο αφού και οι υπάρχουσες επιχειρήσεις φεύγουν στο εξωτερικό ( βλ ΒΙΟΧΑΛΚΟ).  Άρα, οι αιτιάσεις του υπουργού περί αύξησης του ΑΕΠ είναι αβάσιμες.    Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν μπορούν να λογισθούν ως επένδυση αφού στην ουσία είναι αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος σε υπάρχουσα επιχείρηση.

Τέλος, η αιτίαση ότι το 2020 η Ελλάδα θα έχει βιώσιμο χρέος λόγω του «σωτήριου», κατά Άδωνι Γεωργιάδη, μνημονίου είναι εντελώς παράλογη.  Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο καθηγητής Π. Λιαργκόβας δήλωσε ότι αυτή τη στιγμή το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι γύρω στο 156%.  Το 2020 θα είναι περίπου 124%.  Η απορία είναι εύλογη:  Το 2010, οπότε και μπήκαμε στο μνημόνιο, το χρέος της χώρας ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν στο 120% και θεωρούνταν μη βιώσιμο.  Για ποιο λόγο, το 2020 ένα χρέος της τάξης του 124% να θεωρηθεί βιώσιμο και να μας δανείσουν με λογικούς όρους;  Είναι προφανές ότι θα έχουμε στην πλάτη μας ένα βάρος.

Για να καταλάβει όμως κανείς τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας της Ελλάδας αρκεί να ρίξει μια ματιά στην κοινωνία και στην απουσία ελπίδας που τη χαρακτηρίζει.  Μια κοινωνία που μαστίζεται από πολύ υψηλή ανεργία ( ειδικά στους νέους είναι πάνω από 60%), μειώσεις μισθών και συντάξεων και με ένα κοινωνικό κράτος διαλυμένο σαφώς και  δεν μπορεί να ελπίζει σε πολλά πράγματα.  Όχι,  αν δεν παρθούν έστω και τώρα αποφάσεις για σοβαρές πολιτικές παρεμβάσεις που θα είναι πιο ανθρωποκεντρικές ή ακόμα καλύτερα πολιτοκεντρικές.    Πολιτικές που θα φέρουν αλλαγές σε όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικώς πράττειν της χώρας.  Εν ανάγκη ας προχωρήσουμε και σε συντακτική Βουλή για μια εκ βάθρων αλλαγή του Συντάγματος φέρνοντάς το  πιο κοντά στα νέα δεδομένα.  Δεν έχει κανένα νόημα να κάνουμε την οποιαδήποτε θυσία σήμερα αν δεν βάλουμε τα θεμέλια για το μέλλον.  Δε θα έχει κανένα νόημα να στερηθούμε το οτιδήποτε αν δεν υπάρχουν μετ’ έπειτα γενιές για να απολαύσουν τους καρπούς των κόπων μας.

Όσο στηρίζουμε το μέλλον της χώρας σε απλούς αριθμούς και σε επικοινωνιακά παιχνίδια για εσωτερική κατανάλωση η έξοδος από την κρίση δε θα είναι τίποτε άλλο παρά ένα όνειρο θερινής  νυκτός.   Μέχρι τότε η κυβέρνηση, ως άλλος Thomas More , θα γράφει τη δική της  «Ουτοπία», αυτή του success story.

Read More
separator

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΒΑΥΑΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΚΟΙΝΩΝΙΣΤΩΝ, ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ;

/ 0 Comments

Σχεδόν το 50% των ψήφων στις τοπικές εκλογές της Βαυαρίας, επιτυγχάνει να κερδίσει το κόμμα των Χριστιανοκοινωνιστών , δημιουργώντας έτσι ένα ουσιαστικό προμήνυμα εν όψει των εκλογών της Κυριακής 22.9.2013.

Οι Σοσιαλδημοκράτες του SPD λαμβάνουν περίπου το 21% των ψήφων, ενώ οι Πράσινοι κινούνται γύρω στο 9%.

Αλλά τα πιο σημαντικά μηνύματα είναι ο καταποντισμός κυριολεκτικά των Φιλελεύθερων του FDP , που δεν μπόρεσαν να πιάσουν το όριο του 5% για να μπουν στην τοπική Βουλή και επίσης η δεύτερη συνεχόμενη αποτυχία του ριζοσπαστικά Αριστερού DIE LINKE σε εκλογική αναμέτρηση να εκλέξει βουλευτή στο Βαυαρικό κοινοβούλιο.

Το αποτέλεσμα της Βαυαρίας σαν ομόσπονδο κρατίδιο βέβαια έχει το δικό του ειδικό βάρος στις εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου. Το αν το μήνυμα του είναι τόσο ισχυρό που να δώσει μεγάλη εκλογική νίκη στους Χριστιανοδημοκράτες , θα φανεί εκείνο το βράδυ. Γεγονός όμως, πέραν του εκλογικού αποτελέσματος , ειναι οτι στην Βαυαρία , τα φιλοευρωπαικά κόμματα, επιτυγχάνουν ποσοστό που προσεγγίζει το 85 % .

Γιώργος Ζερβάκης

Εκπρόσωπος Ευρωπαίων Φεντεραλιστών Κρήτης

Read More
separator

Ήρθε η ώρα…

/ 0 Comments

Σε αντίθεση με την πλειονότητα του κόσμου, που έχει αδρανοποιηθεί από τον καταιγισμό των δυσοίωνων πληροφοριών, έχει παραλύσει από τα βίαια οικονομικά μέτρα και καθημερινά είτε κατακρίνει τους πάντες είτε ταυτίζεται η υπόσταση του με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της πνευματικής παρακμής, της άρνησης, της ματαιοδοξίας, του καιροσκοπισμού, της παθητικής αναμονής για το χειρότερο, πιστεύω πως είμαι τυχερός που ζω τούτες τις ιστορικές στιγμές.

Οι ανθρώπινοι περιορισμοί υπήρχαν πάντοτε και εμπόδιζαν ένα μεγάλο τμήμα των ανθρώπων να αλλάξει, να δημιουργήσει, να ατενίσει το μέλλον με ελπίδα, να δράσει εκτός των κατεστημένων ορίων, επιταγών, δομής, τρόπου, σκέψης και λειτουργίας της κοινωνίας.

Η εύνοια της τύχης, στην οποία αναφέρομαι, είναι η πνευματική διαδικασία εκείνη στην οποία αναγκαζόμαστε να εισέλθουμε, με στόχο την ενεργοποίηση των δημιουργικών δυνάμεων, που όλοι  διαθέτουμε και τη μετουσίωσή τους σε πράξη, με απώτερο σκοπό την αλλαγή, το καινόν, που θα φέρει ζώσα ελπίδα, εθνική ανάταση και θεμελίωση συνθηκών ευσεβούς ελευθερίας στην ψυχή μας, ώστε να είμαστε σε θέση ως πνευματικά όντα και όχι ως αμελείς δωρεοδόχοι της ζωής και άκριτοι καταναλωτές υλικών αγαθών, να ενεργοποιήσουμε τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Να τους αφυπνίσουμε πνευματικά. Να προκαλέσουμε πνευματικό σεισμό, να αποτινάξουν το πέπλο του λήθαργου, τον βαρύ μανδύα της ψυχής, που καθημερινά τους καταρρακώνει.

Ευτυχώς, γιατί μετά από χρόνια συνειδητής αδιαφορίας, πρωτόγονης κομματικής ιδιοτέλειας, απληστίας, αχαριστίας και απουσίας ευγενούς στόχου και οράματος, οι τωρινές συνθήκες καλούν να επιλέξεις  τον δρόμο που θα ακολουθήσεις. Θα επιλέξεις  την εύκολη οδό, να λειτουργήσεις σύμφωνα με την κατεστημένη σκέψη και να συμπαρασυρθείς στον κυκεώνα των εξελίξεων ή θα προτάξεις την ελευθερία της ψυχής, που φέρεις μέσα στο Είναι σου και θα κινήσεις πνευματικούς νόμους, με τις ιδέες και πράξεις σου, ερχόμενος σε σύγκρουση με τα σαθρά, κατεστημένα θεμέλια της πνευματικής παρακμής και ανελευθερίας;

Είναι βέβαιον, πως αυτή η οδός απαιτεί ιώβια υπομονή και θυσιαστική επιμονή. Όμως οι καρποί του αγώνα και της ενδεχόμενης επιτυχούς κατάληξης  ζωντανεύουν την ενσυνείδητη σχέση μας με την ιστορία και δικαιώνουν τη ρήξη με την κατεστημένη υποκρισία, τα ύπουλα ένστικτα και τις επιδιώξεις και εν τέλει δικαιώνουν την ύπαρξή μας ως πνευματικών όντων.

Καθώς πορευόμαστε προς το μεταίχμιο της σύγκρουσης ανάμεσα στο παλαιό και το νέο, έκαστος καλείται να αναλάβει τις ευθύνες του. Καλούμαστε όλοι να ανασυνταχθούμε και συστρατευθούμε προς όφελος του ανθρώπου, της κοινωνίας, προς όφελος της πατρίδος μας. Είναι χρέος όλων η υπεράσπιση της.

Με μια από σειρά άρθρων θα αποπειραθώ να καταδείξω ένα τμήμα των αδρανών ευκαιριών, που διαθέτουμε, με στόχο να απεγκλωβιστούμε όσον το δυνατόν ταχύτερα από τη δυσχερή κατάσταση που βιώνουμε. Στόχος η ανάδειξη των ιδιαιτεροτήτεων του ελληνισμού και της δημιουργικής δύναμης που εκπηγάζει ιστορικά, με σκοπό τη μετουσίωσή τους σε επιλογές αναβάθμισης του τόπου τούτου.

Παράλληλα, στόχος αποτελεί η ανάδειξη των προοπτικών των ελληνορωσικών σχέσεων και της δυνατότητας ενίσχυσης και εμβάθυνσης αυτών, ώστε η Ελλάς να ισχυροποιήσει τη θέση της στο διεθνές περιβάλλον.

Θα επισημανθεί η δυναμική, η οποία διαφαίνεται σε νευραλγικούς τομείς της εθνικής ιδιοσύστασης, της κοινωνικής και οικονομικής δομής των δύο κρατών και η νομοτελειακά ιστορική αναγκαιότητα η Ελλάς να  εκμεταλλευθεί τη γεωπολιτική συγκυρία και να χαράξει μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας, η οποία ταυτόχρονα θα αποτελεί παράγοντα ισχύος, σταθερότητας, ειρήνης, πολιτισμού.

Διανύοντας μια περίοδο πολλαπλής κρίσης ως κοινωνία, Κράτος, έθνος, είναι επιτακτική η ανάγκη αξιοποίησης όλων των δυναμικών και ευκαιριών που εμφανίζονται. Μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα, η σήμανση των στόχων ενός έθνους καθορίζει και την πορεία επίτευξής των. Η ιεράρχησή τους συνδέεται με την ύπαρξη σχεδίου. Το κράτος, ως υπηρέτης του δημοσίου συμφέροντος και των πολιτών, οφείλει να αναλώνει όλους τους συντελεστές ισχύος του για την επίτευξη των στόχων του.

Είμαστε υποχρεωμένοι να εντάξουμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα, που διαθέτουμε ως χώρα, στην υψηλή στρατηγική μας. Στο επόμενο άρθρο θα παρουσιάσουμε για ποιο λόγο η σύμπλευση Ελλάδος-Ρωσίας είναι στρατηγικής σημασίας.

Ερμής Σούλης Σκιαδόπουλος

Read More
separator

One woman show και η πτώση των Φιλελευθέρων…

/ 0 Comments

Η συντριπτική νίκη της Άνγκελα Μέρκελ και των Χριστιανοδημοκρατών δημιουργεί νέους εκλογικούς συσχετισμούς και σηματοδοτεί δραστικές αλλαγές στο εσωτερικό των γερμανικών κομμάτων. Για να κατανοήσουμε την αξία της νίκης είναι αρκετό να παραθέσουμε τα μέχρι τώρα στατιστικά δεδομένα. Με μια αμιγώς προσωποπαγή προεκλογική εκστρατεία, ένα one woman show που διήρκησε πάνω από δυο μήνες, η Μέρκελ και ο συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών/Χριστιανοκοινωνιστών κατάφερε να αποσπάσει το 41,5% των ψήφων σε μια Γερμανία της σύνθεσης και της συνεργατικής εκλογικής λογικής. Έφτασε πολύ κοντά στο να φτάσει τα ποσοστά Αντενάουερ του 1957 και να αποσπάσει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Κατάφερε να εξουδετερώσει τους Σοσιαλδημοκράτες αφήνοντας τους 16 μονάδες πίσω (παρά την δημοσκοπική τους άνοδο κατά 3 περίπου ποσοστιαίες μονάδες). Κατάφερε να ανεβάσει τα ποσοστά του κυβερνητικού κόμματος κατά 8 περίπου μονάδες, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο για κόμμα που κυβερνά ήδη για δυο τετραετίες. Συνέβαλε στο να βρεθεί, έστω και οριακά, εκτός Bουλής των αντιευρωπαϊκό κόμμα της Γερμανίας, όπου, δίχως υπερβολή, για τους Γερμανούς ευρωπαϊστές είναι ό,τι η Χρυσή Αυγή για τους Έλληνες δημοκράτες: κόκκινο πανί και de facto κατακριτέα πολιτική δύναμη που πρέπει να τεθεί στο περιθώριο. Έτσι, εντός του Γερμανικού Κοινοβουλίου δεν θα έχει τον πονοκέφαλο μιας αντιευρωπαϊκής πολιτικής παράταξης 50 βουλευτών που με επικοινωνιακά τεχνάσματα και λαϊκιστικές κορώνες θα μπορούσε να θέσει εν αμφιβόλω την ευρωπαϊκή της πολιτική.

Νίκες επετεύχθησαν και σε σχέση με τους υπολοίπους παίκτες στην σκακιέρα των γερμανικών εκλογών. Μείωση ποσοστών για τους Πράσινους. Το ίδιο για τους Αριστερούς (Linke). Ναυάγιο για το… πειρατικό κόμμα. Και όλα τα υπόλοιπα εκτός βουλής κόμματα, πλην FDP, να αποσπούν μόλις το 4% των ψηφοφόρων. Ταυτόχρονα ενισχύθηκε η συμμετοχή στις εκλογές, έστω και οριακά, στο 71,5%, δείχνοντας το ενδιαφέρον των Γερμανών για τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις και τις δημοκρατικές διαδικασίες αντιπροσώπευσης.

Όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό πολλαπλών νικών για την Μέρκελ και την παράταξη της, νίκες που κανένας άλλος Καγκελάριος δεν κατάφερε να επιτύχει μέσα σε μια μόνο εκλογική αναμέτρηση. Η Μέρκελ καθίσταται έτσι η τρίτη (και μοναδική γυναίκα φυσικά) Καγκελάριος που εκλέγεται για τρίτη φορά στο ανώτατο κυβερνητικό αξίωμα της Γερμανίας καταφέρνοντας ταυτόχρονα να ενισχύσει τα ποσοστά της σε σχέση με την προηγούμενη εκλογική της νίκη.

Η μεγαλύτερη νίκη της όμως έγκειται στον ολοκληρωτικό ιδεολογικό, πολιτικό και εν τέλει εκλογικό διεμβολισμό του κόμματος των Φιλελευθέρων (FDP). Κατάφερε να αποσπάσει 2 εκατομμύρια ψηφοφόρων και να τους κάνει να ταχθούν με το πρόγραμμα λιτότητας και μεταρρυθμίσεων που προτείνει. Πρόκειται για εκλογικό άθλο, καθώς τέτοιες μαζικές διαρροές ψηφοφόρων είναι σπάνιο να συμβούν ακόμα και σε κοινωνίες με έντονο το στοιχείο της «ρευστότητας ψήφου», όπως στην Γερμανία.

Άθλος όμως είναι και το πώς κατάφεραν οι Φιλελεύθεροι να απολέσουν 10 ποσοστιαίες μονάδες ψηφοφόρων τους, κοντά το 70% της εκλογικής τους δύναμης, και να τεθούν εκτός Βουλής για πρώτη φορά από το 1949. Η απάντηση έρχεται και πάλι από την ίδια την κ. Μέρκελ. Ασκώντας μια αμιγώς φιλελεύθερη οικονομική πολιτική που έδινε έμφαση στην εξωστρέφεια και στην εξαγωγική προοπτική της χώρας, η Καγκελάριος ενθάρρυνε τους φιλελεύθερους ψηφοφόρους να συνταχθούν μαζί της δίνοντας εν τέλει και τις δυο ψήφους τους στον συνασπισμό CDU/CSU. Εφάρμοζε αυτά που οι ίδιοι ήθελαν για την πατρίδα τους και που δεν είχαν την δυνατότητα να τα εφαρμόσουν οι Φιλελεύθεροι, καθότι μειοψηφία στον κυβερνητικό συνασπισμό, και στο τέλος είχε κάθε λόγο να τους ζητήσει να την στηρίξουν. Στο πρόσωπο της Μέρκελ είδαν το σημαντικότερο για έναν Φιλελεύθερο χαρακτηριστικό που πρέπει να διέπει έναν ηγέτη: την πρακτικότητα. Η ίδια δεν δίστασε αρκετές φορές να έλθει σε ανοικτή σύγκρουση με φωνές στο εσωτερικό του κόμματος της που προέτασσαν την ανάγκη μείωσης ταχύτητας στον μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της Γερμανίας προκειμένου να καμφθούν κοινωνικές ανισότητες και προβλήματα κοινωνικής προσαρμογής. Η Μέρκελ αντιθέτως προτίμησε την πρακτικότητα, τον οικονομικό ορθολογισμό και τον πολιτικό ρεαλισμό, στοιχεία που συνθέτουν άλλωστε και τον πυρήνα της γερμανικής ταυτότητας. Προτίμησε την συνέχιση της πορείας της με την ίδια ένταση κλείνοντας χωρίς δεύτερη σκέψη το μάτι στο φιλελεύθερο ακροατήριο της ανάπτυξης, της εξωστρέφειας και των γρήγορων μεταρρυθμίσεων ξέροντας ότι στο τέλος της διαδρομής όλοι θα είναι ευχαριστημένοι.

Όταν επομένως μια χώρα καθίσταται μέσα σε μια τετραετία κυρίαρχη εξαγωγική δύναμη, κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην Ευρώπη εξοβελίζοντας από το πιο ψηλό σκαλί του βάθρου την σύμμαχο Γαλλία, όταν καταφέρνει να ανοίξει νέες αγορές, να μειώσει την ανεργία, να δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και να πείθει υπέρ της λιτότητας «για το καλό των Γερμανών», τότε δεν θέλει και πολύ ένας Φιλελεύθερος να επιλέξει CDU για να τον κυβερνήσει. Και εδώ ακριβώς έγκειται και η φαινομενική αδυναμία (αλλά και προτέρημα ταυτόχρονα) της φιλελεύθερης ιδεολογίας. Μπορεί να εφαρμοστεί και από συντηρητικούς και από σοσιαλδημοκράτες χωρίς να αλλοιωθεί ιδιαιτέρως η ιδεολογική τους ταυτότητα με αποτέλεσμα στο τέλος τα φιλελεύθερα κόμματα και συνιστώσες να καθίστανται «συμπλήρωμα» του καθενός στην προσπάθεια του να αποκτήσει την κυβερνητική πλειοψηφία. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Γερμανία αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και τολμώ να πω και στην Ελλάδα…

Βέβαια, τα μεγάλα ερωτήματα των επόμενων ημερών είναι με ποιον θα επιλέξει να κυβερνήσει η Άνγκελα Μέρκελ αλλά και ποια στρατηγική θα επιλέξουν να ακολουθήσουν από εδώ και στο εξής οι γερμανοί Φιλελεύθεροι. Για το πρώτο η απάντηση είναι μάλλον εύκολη. Για το δεύτερο θα χρειαστεί πολύς χρόνος που μπορεί να ξεπερνά το χρονικό διάστημα μέχρι τις ευρωεκλογές του 2014…

πρώτη δημοσίευση: http://www.koolnews.gr/egrapsan/one-woman-show/

Όμηρος Δ. Τσάπαλος

Read More
separator


separator