Σύλλογος Αποφοίτων τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών

divider

Archive


Νέοι και νέον υπό διωγμόν!

/ 0 Comments

Μία από τις μεγαλύτερες πληγές της Ελλάδος, αν όχι η μεγαλύτερη, τυχαίνει τα τελευταία πέντε χρόνια με συνεχώς αυξητική τάση. Δεν είναι άλλη από τη μετανάστευση των νέων, τη φυγή των μορφωμένων, νέων, δυνατών, μυαλών από την Ελλάδα. Το μέγεθος του προβλήματος πιστεύω πως δεν έχει γίνει ευρέως αντιληπτό. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι στη συγκεκριμένη περίπτωση. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας της Endeavor Greece και αυτής του καθηγητή Λόη Λαμπριανίδη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, σχεδόν 200.000 νέοι κάτω των 35 ετών, έχουν εγκαταλείψει την Ελλάδα, ενώ οι προβλέψεις για το προσεχές μέλλον μόνο ευοίωνες δεν είναι. Εξ αυτών σχεδόν οι μισοί κατέχουν διδακτορικό τίτλο. Παράλληλα  η ανεργία στις νεαρές ηλικίες (≤ 25 ετών) έχει εκτοξευθεί σε ποσοστό άνω του 55%, το 46% δε όσων παραμένουν στη χώρα επιθυμούν ή σκοπεύουν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό.

Ιδού το ερώτημα που προκύπτει: Πώς θα ανασυνταχθεί μία χώρα, σε ποιούς θα στηριχθεί, όταν ένα μεγάλο ποσοστό των μορφωμένων, των ικανών να προσδώσουν προστιθέμενη αξία στην κοινωνία, της δημιουργικής μαγιάς στην οποία βασίζεται μια κοινωνία ώστε να οδεύσει προς τα εμπρός, αποχωρεί με ταχύτατους ρυθμούς; Πώς η χώρα θα αποκολληθεί από τις δέσμιες αγκυλώσεις του παρελθόντος, όταν αφενός αναγκάζει ένα μεγάλο μέρος των νέων να αναζητήσει την τύχη του στην αλλοδαπή και αφετέρου δυσχεραίνει καθημερινά τη ζωή όσων επέλεξαν να δώσουν τον αγώνα τους εντός των τειχών; Το λεγόμενο Brain drain, ελληνιστί εκροή ανθρώπινου κεφαλαίου και ταλέντου, είναι μία πραγματικότητα! Θα ήλπιζε κάποιος, να υπάρχει μια συντεταγμένη χάραξη πολιτικής, με στόχο τον επαναπατρισμό όσων το επιθυμούν, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να μεταφέρουν την όποια τεχνογνωσία και εμπειρία αποκτούν στο εξωτερικό. Αντί αυτού, το σάπιο κατεστημένο, οι βδέλλες που λυμαίνονται τη ζωή μας τόσα χρόνια, πολεμούν με κάθε δυνατό τρόπο όσους επιθυμούν να προσφέρουν κάτι διαφορετικό, ποιοτικό, πραγματικά ωφέλιμο για την κοινωνία. Με την αντίληψη του τσιφλικά, την αστείρευτη ιδιοτέλειά τους και την απύθμενη άρνηση για όποια αλλαγή στο status quo που έχουν επιβάλει, περιφρονούν, υπονομεύουν  και αυθαιρέτως εξοστρακίζουν ανθρώπους με αποδεδειγμένη αξία, ανθρώπους ήδη επιτυχημένους στο εξωτερικό.

Δυστυχώς δεν λοιδορούνται μόνο όσοι επιλέγουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα, αλλά και όλοι όσοι έλαβαν την απόφαση να δώσουν τη μάχη στα πάτρια εδάφη. Μάχη με ένα κράτος εχθρικό, κράτος βασανιστή, γνήσιο απόγονο του φύλακα του Προμηθέα, που συνεχώς  θέτει προσκόμματα σε οποιαδήποτε νέα προσπάθεια, ένα κράτος εμποτισμένο από την κορυφή έως τη βάση, με μία νοοτροπία εναντίωσης σε κάθε τι διαφορετικό, άξιο, δημιουργικό, στο καινόν.

Από τη γραφειοκρατία, η οποία σαδομαζοχιστικά δοκιμάζει το νευρικό σύστημα έκαστου σε υπερθετικό βαθμό, την παντελή αδιαφορία έως εχθρότητα του κρατικού υπαλλήλου σε σημείο εθισμού (πλην φωτεινών εξαιρέσεων) προς τους «άγνωστους» πολίτες και των αναγκών τους,  έως τον «αυθέντη» προϊστάμενο των  ιδιωτικών εταιρειών, εμφορούμενο συμπλεγματικών καταβολών και τραυματικών εμπειριών από την επίπονη άσκηση στη δουλοπρέπεια,  έχουν μετατρέψει στρατιές νέων σε σύγχρονους δούλους,  πειθήνια, άβουλα όντα, λειψά δημιουργικού οράματος. Όλοι αυτοί συγκροτούν τη λαμογιά, την αντικοινωνική παθογένεια και ζουν, «φυτοζωούν» για την ακρίβεια (προσβολή προς τα τόσο ωφέλιμα για όλους φυτά), παρασιτούν εις βάρος όλων των υπολοίπων και μοναδικός καημός τους είναι ο τραπεζικός τους λογαριασμός, ο άκριτος καταναλωτισμός και η αντίσταση  στη δυναμική της όποιας αλλαγής. Ενσαρκώνουν με συνέπεια το φαινόμενο της αδράνειας, ενώ ο παρασιτισμός, η αδιαφορία, η ικανοποίηση της πρωτόγονης ιδιοτέλειας, συγκροτούν τα βασικά χαρακτηριστικά της πολυπληθούς ομάδος των συνασπισμένων βλακών κατά Λεμπέση, φανατικών οπαδών της παρακμής και των βουλιμικών ενστίκτων των τρωκτικών. Θεωρούν κύριο έδεσμά τους την  αξία και την ποιότητα.

Πραγματικά, η απέχθειά μου προς όλο αυτόν το συμφερτό θα ήταν ικανή να περιγραφεί ποικιλοτρόπως. Παρ’ όλα αυτά, ενσυνειδήτως δεν προτίθεμαι  να χαραμίσω άλλη φαιά ουσία για δαύτους. Η μόνη επιλογή όλων όσων αγωνίζονται, μάχονται για το διαφορετικό, το νέο, το υγιές είναι να συνεχίσουν να το πράττουν, υπερνικώντας όλες τις δυσκολίες, αποφεύγοντας τις δόλιες παγίδες,  με πίστη στον τελικό στόχο και σε συνέργεια με τις λοιπές υγιείς δυνάμεις. Υπάρχουν εκεί έξω αν και κατακερματισμένες. Αναμένουν τη συνοχή τους και με επίγνωση οφείλουν να προετοιμάζονται για την τελική αναμέτρηση.

Δώστε φωνή και ελπίδα στους νέους, στις νέες ιδέες, τις ικανές να επιφέρουν την ουσιαστική αλλαγή, σε αγαστή συνεργασία με τους παλαιούς, οι οποίοι φέρουν την εμπειρία της ζωής και πολλοί εξ αυτών επιθυμούν διακαώς να τη μεταλαμπαδεύσουν σε εμάς τους νεότερους. Η πληγή της φυγής των νέων και μετανάστευσης του νέου, πρέπει να ανακοπεί. Τα «πτώματα» εν είδει ζόμπι σε όλες τις εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας είναι επιτακτική ανάγκη να ταφούν.

Η Ελλάδα αιμορραγεί και καλεί προς βοήθεια πάντες τους επιθυμούντες να προσφέρουν. Θα την αφήσουμε βορά των αρπακτικών;

Ερμής Σούλης Σκιαδόπουλος

Πολιτικός Επιστήμων και Διεθνολόγος. Συγγραφέα του βιβλίου: ΕλληνοΡωσικές Σχέσεις- Από την αδράνεια στην ενσυνείδητη επιλογή αναθέρμανσης.

 

Read More
separator

Έχεις φωνή, κάνε τους να σε ακούσουν

/ 0 Comments

Στις μέρες μας, η δεινή οικονομική κατάσταση στη χώρα που επηρεάζει άμεσα και αναπόφευκτα την κοινωνική συνοχή και δομή αλλά και όλους εμάς, θα πρέπει παράλληλα και να μας προβληματίσει. Κυρίως εμάς, τους νέους. Εμείς είμαστε η γενιά του αύριο, εμείς είμαστε η μοναδική ελπίδα του τόπου αυτού, στα χέρια μας βρίσκεται το μέλλον και μόνο αν το δούμε έτσι, θα καταλάβουμε ότι πέρα από κρατικές πρωτοβουλίες, παρεμβάσεις και κομματικές διεκδικήσεις, το πρώτο, σημαντικότερο και κυριότερο όλων είναι η παιδεία, ο διάλογος, οι ιδέες, η δημοκρατία. Αν σε ένα πράγμα έχουμε σταθεί τυχεροί ως γενιά μέσα στην ατυχία μας, αυτό είναι σίγουρα η πρόσβασή μας στη μόρφωση, στην ανώτατη εκπαίδευση, κάτι που μας δίνει τα εφόδια και το συγκριτικό πλεονέκτημα να μπορούμε να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο αύριο, οπωσδήποτε διαφορετικό από ότι δημιούργησαν οι γενιές πριν από εμάς.

Το τριήμερο που πέρασε, είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω για πρώτη φορά σε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία, το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Νέων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία. Εκεί, νέοι από διαφορετικούς κλάδους ήρθαμε σε επαφή και κληθήκαμε να μοιραστούμε τις ιδέες και τις προτάσεις μας, προκειμένου να βελτιωθούν τα κακώς κείμενα του σήμερα που ζούμε και αντιμετωπίζουμε καθημερινά όλοι μας αλλά και να προτείνουμε νέες, φρέσκες ιδέες για ζητήματα που κρίνουμε σημαντικά αλλά ταυτόχρονα όχι επαρκώς προωθημένα. Στο πλαίσιο αυτό και από την θέση μου στην επιτροπή για την Παιδεία, την Έρευνα και τον Πολιτισμό, άκουσα πολλές και ενδιαφέρουσες απόψεις. Με άλλες συμφώνησα και με άλλες διαφώνησα αλλά δεν είναι αυτό που έχει σημασία.

Σημασία έχει το ότι η ουσία της Δημοκρατίας, πέτυχε. Το να είναι σε μια αίθουσα για τρείς μέρες τόσοι νέοι, διαφορετικοί και όμως τόσο ίδιοι τελικά και παρά τις ελάχιστες στιγμές υποτυπώδους έντασης, να συνεργάζονται, να συνεννοούνται και να σέβονται ο ένας τον άλλο πλήρως, έχοντας έναν και μοναδικό, έναν κοινό σκοπό, και κυρίως ένα κίνητρο, την αγάπη για αυτή τη χώρα που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί, κι έχει πέσει θύμα κακοδιαχείρισης και ανάξιων και τυχάρπαστων τις περισσότερες φορές προσώπων σε ηγετικές θέσεις, μου δίνει την ελπίδα ότι δεν έχει χαθεί ο πόλεμος. Ίσως μόνο μερικές μάχες. Και επειδή είναι σαφές σε όλους μας τι έχει κοστίσει αυτή η «ήττα», τώρα παρά ποτέ είναι η στιγμή για να ακουστεί η φωνή μας. Με σοβαρότητα και ευθύνη πρέπει να αναλάβουμε εκτός από τις δικές μας και ευθύνες άλλων, όμως αν είναι στο όνομα της πατρίδας μας και για τη διάσωσή της, τότε αξίζει και οφείλουμε να το κάνουμε.

Όποτε δίνεται η ευκαιρία, είτε μέσα από τέτοιου είδους πρωτοβουλίες είτε μέσω της συμμετοχής μας στην πολιτική ζωή της χώρας ως ενεργοί πολίτες, θα πρέπει πάντα να προσπαθούμε για το καλύτερο. Να βρίσκουμε λύσεις, ιδέες και διεξόδους γιατί μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα ζήσουμε κάποια στιγμή τη ζωή που δικαιωματικά μας ανήκει και μας αξίζει, χωρίς να αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε λάθη άλλων. Γι’ αυτό μην αμελείτε να κάνετε τη φωνή σας να ακουστεί μέσα από πράξεις, επιλογές, ανταλλαγή απόψεων αλλά και μέσω της ψήφου σας. Η αποδοκιμασία είναι αναμενόμενη και απολύτως λογική, η αδιαφορία και η αποχή από την άλλη είναι καταδικαστέες και δείγμα ενός λαού παραδομένου στην τύχη του.

Τι κι αν δεν υπάρχει φωνή που να μας αντιπροσωπεύει; Ή ελπίδα; Ας γίνουμε εμείς αυτή η φωνή. Ας γίνουμε εμείς η ελπίδα. Θέλει κόπο αλλά είναι η μόνη αληθινή λύση. Εξάλλου, αν εμείς δεν κάνουμε κάτι για εμάς, είναι προφανές πια ότι κανείς άλλος δεν θα το κάνει. Κι ακόμα κι αν ελπίζουμε σε μια εξαίρεση, σίγουρα δεν μπορούμε να αφήσουμε την τύχη μας στα χέρια άλλων. Τη ζωή μας θα τη ζήσουμε μια φορά και οφείλουμε να τη ζήσουμε τουλάχιστον αξιοπρεπώς. Ας μην αφήσουμε κανέναν να μας το στερήσει.

Πρώτη δημοσίευση στο www.allwrite.gr

Άννα Συλίκου

Read More
separator

AIDS: ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥ-ΠΡΟΦΥΛΑΞΟΥ- ΜΗΝ «κολλάς»

/ 0 Comments

AIDS… μία λέξη που προκαλεί τρόμο. Θεωρείς ότι οι φορείς πρέπει να μπαίνουν σε καραντίνα (politically incorrect). Αποφεύγεις να ενημερωθείς… AIDS σημαίνει Acquired Immune Deficiency Syndrome – Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας. Πρόκειται για μία ασθένεια που έχει στοιχίσει τη ζωή εκατομμύριων ανθρώπων.

Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, θα πρέπει να πούμε ότι ο ιός παρατηρήθηκε αρχικά στην Αφρικανική ήπειρο και εν συνεχεία έγιναν αντιληπτά κρούσματα και σε άλλες χώρες ανά τον κόσμο. Το πρώτο εξακριβωμένο και υπό επιστημονικές μελέτες κρούσμα, εντοπίστηκε στις Η.Π.Α το 1981. Ο πρώτος θάνατος από AIDS στη χώρα μας καταγράφηκε το 1983 και τα πρώτα δηλωθέντα περιστατικά μόλυνσης HIV ένα χρόνο μετά. Η επιδημία ακολούθησε αυξητική τάση μέχρι και την προσπάθεια σταθεροποίησης της τα τελευταία χρόνια. Πλέον, βάσει της ετήσιας έκθεσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για την πορεία της συγκεκριμένης επιδημίας σημειώνεται ότι οι θάνατοι από AIDS έπεσαν το 2012 στα 1,6 εκατομμύρια, συγκριτικά με 1,8 εκατομμύρια το 2001 και 2,3 εκατομμύρια στην κορύφωση της επιδημίας το 2005.

Σε όλο αυτό το διάστημα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κατά συνέπεια η κοινωνία κατέκρινε τη συγκεκριμένη νόσο, δεδομένου ότι οι πρώτοι οροθετικοί ήταν ομοφυλόφιλοι δημιουργώντας έτσι μια λανθασμένη εντύπωση. Ωστόσο, σήμερα έχει μπει ένα τέλος σε αυτό το στερεότυπο, διότι είναι αποδεδειγμένο ότι το AIDS αφορά κάθε σεξουαλικά ενεργό άτομο, χωρίς να στιγματίζει και να τοποθετεί στο περιθώριο συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων και χωρίς να «χτυπά» μόνο τις τριτοκοσμικές χώρες, καθώς έχει διαδοθεί τόσο στις ανεπτυγμένες και όσο στις αναπτυσσόμενες.

Τρόποι μετάδοσης του ιού είναι η σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη, η κοινή χρήση αιχμηρών αντικειμένων, από τη μητέρα στο νεογνό και από τη μετάγγιση μολυσμένου αίματος. Με δεδομένη την ορθότητα του αξιώματος η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία. Κύριο μέλημα οφείλει να αποτελεί η ενημέρωση, με τη μέριμνα και τη βελτίωση της πρόσβασης σε κέντρα ελέγχου και στην κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή -αντί της παρακώλυσης, της απόκρυψης και της λήψης μέτρων που βλάπτουν τη δημόσια υγεία. Χαρακτηριστικό και δυσάρεστο είναι το γεγονός των προηγούμενων μηνών που έγινε γνωστό μέσω καταγγελίας του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, η οποία τόνιζε ότι η πολιτική ηγεσία μπλοκάρει τη χρηματοδότηση τέτοιων καίριων τομέων εκθέτοντας την χώρα μας ανεύθυνα στο θανατηφόρο ιό.

Βέβαια, όπως θα υποστηρίξουν κάποιοι, ας μην γινόμαστε προπετείς και αναιδείς κατηγορώντας τη ολοκληρωτικά, εφόσον παρατηρούμε ότι μία ανεπαρκής κυβέρνηση «εύλογα» θα το έθετε στην άκρη τη στιγμή που έχει να εστιάσει σε πιο «πολύπλοκα» και «σημαντικά» προβλήματα. Και εδώ τίθεται το αναπάντητο ερώτημα: είναι ζήτημα μόνο πολιτικό ή και ηθικό; Ας δικαιολογήσουμε όμως τη δική μας που έχει άλλες προτεραιότητες και άλλες «ανάγκες» να καλύψει μέσα στην κρίση. Πως θα μπορούσε άλλωστε με την σημερινή οικονομική κατάσταση να μην επιχειρήσει τη διακοπή εξετάσεων και να μην διασφαλίσει στους οροθετικούς την χορήγηση φαρμάκων για καλύτερη διαβίωση; Θεωρείτε επίσης ότι θα ήταν εντελώς ικανή και «ευφυής» ώστε να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο θέμα που πέρα από ζήτημα υγείας είναι άκρως κοινωνικό; Ας αναλογιστούμε τις διαστάσεις…

Αντιθέτως, φανταστείτε μεν ότι έχουμε τις κατάλληλες υποδομές και την απαραίτητη ενημέρωση και ευαισθητοποίηση από όλους τους σχετικούς φορείς και αναρωτηθείτε δε γιατί θα ήταν καλό να κάνουμε τεστ για το HIV/AIDS; Μα φυσικά για προφυλάξουμε τον εαυτό μας έγκαιρα, αλλά και τους γύρω μας. Είναι ο μόνος τρόπος για να μάθει ο καθένας μας αν έχει μολυνθεί. Γίνεται δωρεάν σε όλα τα κρατικά νοσοκομεία της χώρας και είναι ανώνυμο. Υιοθετήστε λοιπόν το μότο: «Προφυλάξου. Μην κολλάς!».

Και όσο για εκείνους που είναι ήδη φορείς και δεν μπορούν να το διαχειριστούν, ο Συμβουλευτικός Σταθμός, η Τηλεφωνική Γραμμή για το AIDS και οι υπηρεσίες του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων υπάρχουν για να παρέχουν πληροφορίες ανώνυμα και εμπιστευτικά, καθώς και ψυχολογική υποστήριξη συζητώντας για τους φόβους και τις ανησυχίες τους. Γι’ αυτό τόλμησε… Μην «κολλάς»… έχεις την δυνατότητα να απευθυνθείς!

Ας μην ξεχνάμε συνεπώς ότι οι οροθετικοί είναι μέλη της κοινωνίας και ότι η μάστιγα αυτή της εποχής μας δεν κάνει διακρίσεις σε σχέση με το φύλο, την ηλικία ή την σεξουαλική προτίμηση. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχουν σκοπό να μας υπενθυμίζουν τα ανωτέρω καθιερώντας την 1η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS.

Μήτση Θεοδώρα

Read More
separator


separator